Vrijdag vs Sandifort: Komisch en schrijnend ★★★★

Recensie Dagblad van het Noorden 15 mei 2017

JACQUES J. D’ANCONA

Om Ellen te ‘doen’ – te imiteren, dus, in stem en personage – heeft Remco Vrijdag geen pruik of een klef sjaaltje nodig. Ellen is een net zo volkse Rotterdamse als haar vriendin Jantine, gespeeld door Martine Sandifort. Een beetje bozig, met een ontzagwekkende opinie op basis van de afgesleten kreet „Daar ben ik heilig van overtuigd.” Beiden souffleren de zaal: inderdaad, dit noemen we herkenbaar.

Die beide vrouwen bespreken het geval van een kennis die aan kanker is overleden, maar ‘er niet voor gevochten heeft...’ Ontzettend schrijnend en verschrikkelijk komisch. Dat lijntje loopt door de avond. Vrijdag vs Sandifort schuurt en prikt. Schaamteloos, soms, maar ze houden het klassieke cabaret hoog, in de trant van de historische formatie Don Quishocking, die diverse begrafenisstoeten door het programma liet wandelen.

Wat in hun geval helpt, is dat regisseur Kees Prins er de draai van die twee aan geeft. Daar mankeert niets aan. De veertigers Vrijdag en Sandifort bereiken de ultieme perfectie in het plaatsen van typeringen, geschraagd door drie theaterprogramma’s en hun beproefde creaties op tv. Doordacht knap in een parodie op de actuele verplichting om positief te denken. Aan de andere kant van deze uitzonderlijke specialisatie zit een dosis plat materiaal in een bruiloftssketch en de verbastering van woorden en namen. Een reeks imitaties van BN’ers kennen we van hen trouwens al een tijdje. En toch. In extreme gekkigheid nemen ze kritiek doeltreffend de wind uit de zeilen, door zich te belasten met het te verwachten commentaar van toeschouwers.

Er is meer. De psychiater is bij hen een Marokkaan die zijn cliënt steeds weer overdondert met de vraag: „Wat is uw probleem?” Gruwelijk, af en toe, en obsederend ook. Zoals in de scènes van een winkelierster en haar panikerende klant die niet kan beslissen welk cadeautje hij voor een vriend zal aanschaffen. Of, in de confrontatie van twee buitenlandse operasterren tijdens de repetitie met het orkest. Ook daarin slagen ze er in om milde verbazing vloeiend over te gieten in verbijstering. Voor wie behoefte heeft, is Martine Sandifort bereid in de finale (met Vrijdag als functioneel geluidsdecor) iets persoonlijks toe te voegen op het punt van eenzaamheid en gemiste relaties.

 

Klik hier voor het artikel.

Meer nieuws