Ronald: 'Ik wil iedereen aan mijn keukentafel hebben'

Algemeen Dagblad | 19 mei 2018 | tekst Arno Gelder | foto's Marco Okhuizen

Hij is 'een veertiger die de zesjarige in zichzelf mag loslaten op vreemden.' Cabaretier Ronald Goedemondt, van wie VARA/BNN vanavond de show Geen sprake van uitzendt, over vaderschap, vingerverf en uitgestelde volwassenheid.

De komst van een kind maakte alles anders voor Goedemondt: ,,Er ging een deurtje in mijn hart open waarvan ik niet wist dat het bestond."

Voor menig cabaretcollega is het een uiterst moeizame exercitie, maar voor Ronald Goedemondt (42) bestaat er 'niets heerlijkers' dan het maken van een voorstelling.

,,Creativiteit is het grootste genot, het mooiste mysterie van het leven. Ik maak altijd geintjes met Jochem Myjer. Die vindt het schrijven van een programma de hel. Voor mij is het de hemel. Maar tegelijk, heel aards, een gewone baan. Je peest, maakt meters, terwijl buiten in de zon je vrienden feestvieren."

Zijn nieuwe show ('Ik heb nog geen titel. Jij een idee?') is nagenoeg af en Ronald Goedemondt begint binnenkort met het spelen van try-outs.

Kind

,,Ik voel me nog steeds een veertiger die de zesjarige in zich mag loslaten op vreemden." Peinzend: ,,Toch was ik het even kwijt. Toen mijn zoon vier jaar geleden werd geboren, moest ik hard werken om het weer aan te boren. Als volwassene heb je taken en verantwoordelijkheden met de bijbehorende zorgen. Weet je hoe kwetsbaar zo'n baby'tje is? Als je daar te lang bij stilstaat, word je gek.

,,Het kind in mij is er altijd, maar ik moet het voeden. Onlangs zat ik samen met mijn kleine te klooien met vingerverf. Echt, ik was vertrokken. Lekker met m'n handen erin, ik mocht vroeger nooit zo vies worden. Je zag mijn zoon kijken: hè, wat doe jij nou?"

De naam van zijn kind is slechts in intieme kring bekend en afbeeldingen van Goedemondt jr. (4) zoekt men tevergeefs op Instagram.

,,Ik scheid dat strikt. Natuurlijk wordt hij straks geconfronteerd met wat ik doe. Als mensen op straat met mij op de foto willen, fronst hij enigszins. Maar over twee jaar staat er een reusachtig vraagteken boven dat hoofd.

,,Ik ervaar bekendheid overigens niet als indringend en ik zeg er ter relativering bij: er komen mensen op me af die 'Hey Javier...' (Guzman) kraaien.

,,En ach, ik voel me altijd al een beetje bekeken. Op de middelbare school in Eindhoven was ik onzeker, hoor. Hangende schoudertjes, weinig zelfvertrouwen, twijfel over mijn uiterlijk... Kinderen zijn dan net dieren. Die duiken er bovenop.

De lach was thuis het ultieme gevoel van nabijheid, van intimiteit. Dat streef ik in het theater ook na

,,Pesten, ik heb mijn portie gehad. Je voelt je eenzaam en waardeloos. Zit gevangen in een rotwereld. Op die leeftijd heb je geen perspectief, ook al zeggen mensen honderd keer tegen je dat het later allemaal goed komt. Maar jij moet elke dag weer naar Duitse les, krijgt weer een rooie kop, een trap tegen je boekentas...

Thuis, 'aan de keukentafel' kon hij - zoon van een Nederlandse vader en Italiaanse moeder - zijn verhaal kwijt.

Intimiteit

,,Humor is zo belangrijk. Als je niet lekker in je vel steekt, dan zijn verhalen aan de keukentafel dé remedie. De lach was thuis het ultieme gevoel van nabijheid, van intimiteit. Dat streef ik in het theater ook na. Ik wil iedereen aan mijn keukentafel hebben."

Het vaderschap heeft hem 'volkomen veranderd.' ,,Toen mijn zoon werd geboren, ging er een deurtje in mijn hart open waarvan ik niet wist dat het bestond. Het klinkt als een goor cliché, maar zo voelt het. Ik houd van niemand meer dan van dit mens.

,,Een rare sensatie. Tot vier jaar geleden was ik vooral met mezelf bezig. Je voelt je als komiek het middelpunt van het universum. Sinds zijn geboorte weet ik dat ik niet belangrijk ben. En er is iets voor in de plaats gekomen dat heel rijk is."

Verantwoordelijkheid

Als hij vroeger vrienden hoorde praten 'dat kinderen niks voor ons zijn', hoorde hij zichzelf spreken. ,,Ik weet, terugkijkend, niet waar ik de ballen vandaan heb gehaald om te zeggen: laten we er voor gaan.

Hij was niet alleen bang voor de verantwoordelijkheid ( 'Super beangstigend') maar - typisch voor zijn wondere belevingswereld vol ontroerende naïviteit en geestige observaties - als de dood dat zijn zoon of dochter hem niet leuk zouden vinden.

,,Raar he? Mijn vriendin zei: 'Waar ben je nou bang voor?' Nou, dat ik met een kind zit opgescheept dat me niet moet', antwoordde ik wanhopig. Stom natuurlijk. Slaat helemaal nergens op."

In zijn voorstelling Geen sprake van, vanavond bij BNN/VARA, stipt hij het verse vaderschap ook aan.

,,Het is het verhaal van een man die, overvallen door het ouderschap, zijn eigen ruimte opeist. Op een redelijk infantiele manier. Hij wil terugkomen bij zijn eigen behoeften. Dat had ik als kind sterk, het is de strijd van mijn leven. Mag ik mijn ruimte nemen? Mag ik er zijn op deze aarde? Mag ik behoefte hebben aan warmte, genegenheid, een ijsje?

Ook in zijn nieuwe show zal Goedemondt zonder twijfel putten uit zijn pas verworven vaderschap. Stof genoeg in elk geval. Zoals dat verhaal van het gezin Goedemondt op vakantie in Frankrijk.

Microstep

,,Mijn zoon heeft zo'n microstep, daar gaan die teringapen pleurishard mee. Hoe ze voorbij roetsjen en mensen op een haar na missen.

,,We lopen in een stadje, waarvan de winkelstraat aan een helling ligt. Voel je hem al? Mijn zoon ziet dat en denkt: gaaf! Een kleuter weet niet wat de zwaartekracht kan aanrichten?

,,Ik zie hem plotseling naar beneden rijden en begin te schreeuwen. Op een toon alsof de oorlog zojuist is uitgebroken. Heel die straat schrikt op. Ik ren achter mijn jongen aan en breng hem tot stilstand. Hij kijkt me priemend aan, beledigd omdat ik zijn avontuur onderbreek. De mooiste helling van de vakantie en dan dit...

Toen mijn zoon werd geboren, moest ik hard werken om het kind in mij weer aan te boren

,,Mijn vriendin zegt: 'Ronald, misschien moeten we dit laten gebeuren.' En dus lopen weer naar boven. 'Sorry dat pappa heftig reageert. Ga maar.' En daar gaat hij. Het winkelend publiek ziet een groene vlam voorbij scheren met 65 km per uur.

,,Ineens denk ik: waar zit die rem eigenlijk? In de verte zie ik hem met zijn sandaaltje over de grond schuren. De rem dus. Lukt dat wel? Straks fikt hij zijn hele sandaal af. Maar hij stopt, tien centimeter voor een betonnen muurtje. Hij kijkt om en steek zijn duim omhoog.

,,En ik zucht: ik heb dit overleefd, maar kan ik dat nog een keer doorstaan? Ik moet loslaten, maar zal ik dat ooit kunnen?

,,Maar ik weet, ik moet wel. Als ik uitsluitend die veel te zorgzame vader ben, word ik sneu. Een gedimde versie van mezelf. Ik moet luisteren naar die stem van binnen: Ronald, natuurlijk moet je dat aanlopende wieltje van de kinderwagen oliën, maar vergeet jezelf niet, hè? Dat duiveltje moet er uit."