Nieuwe column van Raf Walschaerts

Staforix

Een nieuwe column van Raf Walschaerts voor demens.nu

Eén van mijn beste vrienden blijft een nachtje logeren, ik vertel een verhaal voor het slapengaan (als je 11 bent hou je van ridderverhalen). Vroeger, in de tijd dat we nog samen woonden in ons huis, was het dagelijkse kost, verhalen vertellen op de rand van zijn bed. Heldenverhalen. Onverschrokken taferelen, starring Staforix, de onversaagde ridder van Gent. Een weerloze prinses redden uit de klauwen van de draak? Een leger booswichten verslaan in een heroïsch gevecht op de rand van een steile klif? Een zwarte tovenaar ontmaskeren en hem al zijn krachten afnemen? Fluitje van een cent. Ridder Staforix is onoverwinnelijk, en dat mag u letterlijk nemen: geen barbarenleger, geen horde midden-aardse orks, zelfs geen buitenaardse intergalactische strijdmacht is in staat hem angst in te boezemen.

Waarom bang zijn? Van wie of van wat? Hij is Staforix. Alleen al de aanblik van het blinkende harnas met de rode mantel doet elke vijand verstenen van angst. Vanavond bijvoorbeeld is er weer een prinses in nood. Ontvoerd door een vloot Noormannen. De smeerlappen. De kans is groot dat ze moet trouwen met de baas van die horde vikings…een afgrijselijk lot! Reusachtige vent, kwijlende aartslelijke tronie, smerig als een varken, dreigend zwaaiend met een bijl zo groot als een vliegdekschip! (afschuw op mijn jonge vriends gezicht…) Een kolfje naar de hand van Staforix: vermomd als oud vrouwtje (sluw!) strompelt hij naar het vikingschip in de baai. „Scheer je weg, vieze heks!”, lalt de viking-baas, stomdronken van twee vaten gistend gerstenat. (mijn vriend zit ondertussen rechtop in bed) Tsjakka! Daar vliegt de vermomming uit, en een blinkend harnas onder een rode mantel wordt zichtbaar…”Staforix!!!!”…10-tallen bebaarde kelen fluisteren het, huizenhoog ontzag in ogen en keel. De ijzeren ridderhand sluit zich als een bankschroef rond de krakende viking-nek! (2 jongenshanden klauwen zich in de dekbed-overtrek)

Blinkende, ogen. Stralend. Ik zie zijn dromen vertrekken, de slaapkamer uit, richting woeste kusten in een ongerepte wereld. Een wereld waarin goed goed is en kwaad kwaad. En goed is sterker dan kwaad. Altijd. Zonder discussie. Met een rustgevende vanzelfsprekendheid en duidelijkheid. Een duidelijkheid die ontbreekt in het echte leven. In het echte leven vecht ridder Staforix op dit moment een ongelijke strijd uit. Een gevecht dat niet te winnen valt. Omdat zijn mama en ik quasi zonder waarschuwing een beslissing hebben genomen die alle vaste grond, alle veiligheid, in één klap van onder zijn voeten wegmaait. Mét argumenten weliswaar. Redelijke argumenten. Dingen als: allebei gelukkiger als we niet meer samen zijn. Liefde die niet altijd voor eeuwig hoeft te zijn, toch? Beter goede vrienden dan moeilijke geliefden. Dat soort dingen. Stuk voor stuk dingen waar hij niets aan heeft. Argumenten waarin hij geen rol toebedeeld krijgt. Een harde noot om kraken voor een onoverwinnelijke krijger. De ergste vijand is hij die met geen zwaard te bestrijden valt. Een gluiperige smeerlap van een vijand is het. Een vijand die een onversaagde ridder bij momenten op zijn knieën dwingt. Ik bid voor een vredesverdrag. Tussen een moedige ridder en de harde realiteit. Op termijn. Als er genoeg water door de zee gevloeid is. Slaapwel onversaagde vriend. Alles komt goed.

Raf Walschaerts staat dit seizoen in de theaters met de voorstelling Jongen Toch. 

Meer nieuws