Martine Sandifort gaat als dokter Corrie weer seksuele voorlichting geven

Door Clementine van Wijngaarden voor de Vara Gids.

Opeens is ze een soort van Bekende Nederlander, Martine Sandifort, al denkt ze zelf dat die ‘roem’, nu ze vorige maand Wie is de Mol? moest verlaten, snel weer zal zakken. Anderzijds: De dokter Corrie show begint weer, het programma waarin ze, verkleed in een doktersjas, slotjesbeugel in de mond, seksuele voorlichting geeft aan de doelgroep tien tot twaalfjarigen. Vorig jaar maakte het programma deel uit van schooltv en deed het veel stof opwaaien. Zoveel dat een petitie, ondertekend door 8000 ‘bezorgde ouders’ aangeboden werd op het Binnenhof en er zelfs Kamervragen kwamen over de dokter die kinderen bijspijkert over – sss-exxu-a-li-teitt, zoals – vaste grap – Sandifort stottert elke keer als ze het woord uitspreekt. De petitie heeft uiteindelijk niet mogen baten, want dokter Corrie krijgt een nieuw seizoen. Sterker: ze krijgt er zestien minuten bij, in plaats van vier minuten, gaat het programma nu twintig minuten duren. Maar voordat de 8000 bezorgde ouders hun bergschoenen aantrekken om opnieuw richting Binnenhof te marcheren: het tijdstip is veranderd; de show maakt geen onderdeel meer uit van schooltv, maar wordt op de zondagavond uitgezonden. Zo kunnen ouders zelf bepalen of ze hun kroost blootstellen aan de dokter die geen blad voor de mond neemt en kinderen wegwijs maakt in de wereld van verwarring die seks op die leeftijd kan zijn. Maar ook al duurt het programma nu twintig minuten en trekt dokter Corrie er veelvuldig op uit in haar oude ambulance-Citroën: het blijft allemaal heel betamelijk want de doelgroep is toch groep 7 en 8 van de basisschool.

Dus praten over orale seks…

Is een brug te ver. Het gaat wel over vrijen en dat het lekker kan zijn en we maken dingen bijvoorbeeld beeldend, met twee naaktmodellen die schuimpakken aanhebben. Heel schattig allemaal: de jongen heeft een piemel en het meisje borstjes en schaamhaar.

Schaamhaar? Anno 2015?

Dokter Corrie is bedoeld voor kinderen van 10+, vanaf die leeftijd begint schaamhaar te groeien. Maar af en toe maak ik ook gebruik van twee echte modellen – waarbij de intieme delen dan wel een beetje geblurred zijn – maar je ziet dan bij het meisje een streepje en dan vertel ik dat sommige mensen het wegscheren, hun schaamhaar. Maar het programma is echt bedoeld voor de belevingswereld van die leeftijdsgroep, jonge kinderen zijn dat nog hoor. We hebben het dan wel over vrijen, maar ook dat is eigenlijk nog niet echt ‘im Frage’ als je tien bent. Het programma geeft een inkijkje, omdat kinderen er wel mee bezig zijn, met seks.

Hoe vond jij al die ophef over het programma vorig jaar?

Ik heb het een beetje langs me heen laten gaan. Kinderen vonden het over het algemeen wel heel leuk. De bezorgde ouders vonden dat het programma in de privésfeer kwam, dat het de taak is van ouders, als ze dat zouden willen, om seksuele voorlichting te geven. Toch komen er vooral ouders naar me toe die zeggen blij te zijn dat ik het voorzetje geef en die daar dan thuis op voort kunnen borduren. Dat is ook de bedoeling van het programma. De bedenkers zijn niet over een nacht ijs gegaan; de Rutgers Stichting is erbij betrokken en we hebben het veel gehad over de tone of voice van het programma. Kinderen worden al vroeg met seksualiteit geconfronteerd. Wij proberen seks vooral liefdevol te benaderen. Er wordt gezegd dat als je niet al op achtjarige leeftijd begint met seksuele voorlichting, je bij tien de boot al hebt gemist. Dat heeft toch te maken met schaamte die op een gegeven moment zijn intrede doet bij kinderen zelf. Ik herinner me de ongemakkelijke gevoelens als ik iets van seks op tv zag terwijl mijn ouders in de kamer zaten. Ik weet nog dat ik Brandende liefde heb gezien samen met mijn ouders. Dat voelt dan toch raar en dan waren ze betrekkelijk vrij.

Kreeg jij seksuele voorlichting van je ouders?

Ik kan het me niet herinneren. Wel weet ik nog dat er een boek in de kast stond, iets met liefde in de titel met daarin allemaal plaatjes van mensen in allerlei standjes. Een spannend boek was dat! Niet per se voor mijn ogen bedoeld trouwens.

Het lijkt op je lijf geschreven, deze rol.

Ik ben er voor gevraagd. Het is een leuke rol, totaal over de top natuurlijk. In dit nieuwe seizoen trek ik er zoals gezegd op uit en praat ik ook met ‘gewone’ mensen. Soms ben ik ergens bezig en word ik me opeens heel bewust van mezelf.

Is dat dan schaamte?

Nee het is niet echt schaamte, maar ik word snel uit mijn concentratie gehaald en dan zie ik opeens wat ik sta te doen. Dan zie ik mezelf opeens van bovenaf. Ik ben van jongs af aan helemaal niet het meisje dat tussen de schuifdeuren stond van: kijk naar mij. Ik denk dat er niet veel mensen in mijn jeugd zijn geweest die verwacht hadden dat ik dit vak zou kiezen.

Toch koos je ervoor, waarom?

Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik heel goed andere kinderen kon imiteren en ik had daar veel succes mee. Ik weet niet zo goed of ik het nu deed omdat ik wilde zijn zoals zij, of omdat ik misschien mezelf niet zo leuk vond. Maar als ik een kind Limburgs hoorde praten, dat deed ik haar na. Met handschriften had ik hetzelfde: dat ging ik precies hetzelfde schrijven. Het had wel iets te maken dat ik niet helemaal lekker in mijn vel zat in die tijd en als je het psychologiseert dan was het ook vluchtgedrag. Net zoals ik het ook heel fijn vond om bij anderen thuis te zijn. Bij mij thuis was het niet heel erg leuk en ik wilde heel graag deel uitmaken van het gezinsleven wat ik bij vriendinnetjes zag. Daarbij was ik dan heel auditief en visueel ingesteld, dus alles wat ik zag, dat kopieerde ik en daar deed ik wat mee.

Klik hier voor de speellijst van Löyly.

Het legde Sandifort geen windeieren. Ze studeerde af aan de Kleinkunstacademie en won, samen met Alex Klaasen, in 2000 Cameretten. Daarna toerde ze met Klaasen, werkte zich over de kop, deed het een tijdje wat rustiger aan. Vervolgens kwam ze onder meer terecht bij Kopspijkers, waar ze zeer getrouwe (en hilarische) imitaties deed van onder meer Trijntje Oosterhuis, prinses Margarita en Heleen van Royen. Afgelopen twee jaar was ze voor het eerst in lange tijd weer in het theater te zien, samen met Remko Vrijdag maakte ze de goed besproken voorstelling Hulphond en nu staat ze in het theater met Löyly, waarin ze een sketch deed als spastisch therapeut (die weer verwees naar de spastische hypnotherapeut die ze eerder in de voorstelling met Alex Klaasen opvoerde). Ook op tv speelde ze een psychische hulpverlener, als dr. Ellen, in het gelijknamige tv-labprogramma, als psychiater van de sterren. Een bijzonder geslaagd programma, waar dr. Ellen al improviserend de ziel van Bekende Nederlanders blootlegde. Net echt was het soms.

Dr. Ellen, dokter Corrie: het zijn rollen die een beetje uit hetzelfde vaatje tappen. Zijn er overeenkomsten?

Dat zijn toch types die in het gareel van hun beroep uitstapjes maken. En dr. Ellen en Dokter Corrie zijn allebei single, en kijken steeds of er bij de mannen die ze ontmoeten nog wat geschikts zit. Vooral dr. Ellen heeft af en toe een nervous breakdown, maar Corrie zit ook op het randje van hysterie. Ik vind het leuk zo’n rol waarin ik kan schakelen en die heftige emoties een plaats kunnen krijgen. Zo’n dr. Ellen, die in veel opzichten een echte psychiater is, vakbekwaam, maar ook vaak de plank totaal misslaat. Maar het mooie in die serie was natuurlijk de interactie. Ik vond dat echt rete-interessant, vooral met de BN’ers die goed op konden gaan in hun rol. De aflevering met Henny Huisman en de zogenaamd brave huisman Robert ten Brink die dan het probleem had dat hij vreemd ging. Of Hans Dorrestijn met wie ik praatte over zijn depressie. Als het goed gaat, dan neem je elkaar serieus. Als Martine ben ik geïnteresseerd in mensen en dat nam ik ook mee in die rol. Het is jammer hoor dat het niet nog een kans heeft gekregen. Als ik nog denk aan bijvoorbeeld de aflevering met Patty Brard die dan een zenuwinstorting krijgt en een Xanax neemt en dan zegt: ‘god ik heb hem echt ingenomen.’ Dr. Ellen is gebaseerd op een Amerikaans format. In de pilot die we maakten, was ik iets serieuzer, maar toen we met de opnamen startten, maakte ik toch de keuze om het groter aan te zetten.

Zou je weleens wat anders willen, meer serieuze rollen?

Jawel. Ik heb ook geauditeerd voor de rol waar Bianca Krijgsman een Emmy voor heeft gewonnen in Amerika. Zij is ook een comédienne en liet opeens zoiets anders zien. Ze deed het ontzettend goed en het was ook terecht dat zij die rol kreeg en niet ik. Maar het zou voor mij ook goed zijn om eens verder te kijken. Mijn comfortzone is toch om gelijk uit het type-vaatje te tappen. Daarin ben ik vooral goed in het tragikomische. Ik denk dat als iemand mij het vertrouwen en de ruimte geeft en ik me veilig voel dat ik er best een eind in zou kunnen komen in het serieuze acteren. Maar goed, het is een keuze uiteindelijk: waar stop je je tijd in die toch beperkt is.

Hoe was het om Wie is de Mol? te doen?

Een ontzettend mooi avontuur. Ik vond het heftig en heel moeilijk dat ik eruit moest. En dat gaat ook rigoureus: je wordt gelijk met de taxi afgevoerd. Ik was zelf heel benieuwd wie de mol was, want dat wist ik toen ook niet.

De Dokter Corrie Show

Elke zondag om 18:15 uur op NPO 3.