Jochem plaatst inspirerende boodschap online

Jochem Myjer staat vanaf deze week vijf weken lang in een uitverkocht Carré in Amsterdam. Dat is zijn jongensdroom en daarom besloot Jochem een inspirerend bericht naar zijn fans te sturen. ,,Niet zozeer voor mijzelf, maar ook omdat ik iets positiefs wil meegeven.''

Lieve fans, facebookvrienden, kennissen, familie en grensscheidsrechters, Vandaag komt er een jongensdroom uit, waar ik toch de behoefte voel om iets over te schrijven. Niet zozeer voor mijzelf, maar ook omdat ik positiefs wil meegeven voor een ieder. Als klein jongetje van 7 schreef ik op de vraag 'wat wil je later worden' met slordige ADHD-letters 'Kabarètjé' . Ik heb het altijd willen worden.

Na mijn middelbare school was dat niet anders. Toch koos ik voor zekerheid.
Zoals bijna iedereen. Want de kans dat je van je hobby je beroep maakt is miniem. Zo dacht ik. Ik ben biologie gaan studeren, maar ben m'n droom niet vergeten.
Op m'n 19e deed ik voor de gein mee met een studentencabaretfestival in Groningen. Tot mijn grote verbazing won ik. Sindsdien tour ik door Nederland als 'Kabarètjé' of komiek. Want dat schrijft een stuk makkelijker. ;-)

Dat ging niet vanzelf. In het begin zag niemand het in mij zitten en alleen een kleine Groningse impresario Hans Lansink wilde het wel met mij 'proberen'.
Ik heb voor 20 man in dronken jeugdhonken gestaan tussen schreeuwende zuipende dronkaards. Ik heb in kroegen op de bar gestaan. Ik ben afgefikt in de pers in m'n beginjaren. Ze zagen het niet zitten. Mijn impresario heeft moeten knokken om mij uiteindeljk in kleine zalen van schouwburgen te boeken. En ik moest knokken om die veertig man die in een kleine zaal in Vledder naar mij kwamen kijken te overtuigen om nog een keer te komen en volgende keer hun buurman ook mee te nemen. Zo probeerde ik op de vierkante meter Nederland te veroveren.

Mijn eerste show vond de Vara niet goed genoeg om op te nemen en uit te zenden. Terwijl mijn beste vriend/collega Klaas van der Eerden wel werd uitgezonden. Maar dit terzijde. Hahaha! Na mijn tweede show 'adehade' begon het te lopen. Er kwam meer publiek en er kwamen goede mensen die mij hielpen beter te worden. Na een uitverkocht theater Bellevue in Amsterdam en theater Pepijn in den Haag had ik het hoogtepunt in mijn carrière bereikt. Hoger dan dit kan niet, dacht ik. En ik was blij dat mijn droom was uitgekomen.

Maar stiekem werd die droom verlegd. De Kleine Komedie volgde, de Groninger schouwburg, Diligentia en oude Luxor in Rotterdam. Zelfs de Vara wilde 'adehade' uitzenden. Mijn geluk kon niet op. Maar ja, er moest wel weer een nieuwe show geschreven worden. Die moest aan de verwachtingen voldoen. En de druk was hoog. Bijna te hoog. Ik heb er de shows die volgden alles voor opzij gezet om een bepaald niveau af te dwingen. Een jaar lang per show mij van negen tot negen opgesloten om maar aan de verwachtingen te voldoen. Relaties uitgemaakt. Familie verwaarloosd. Vrienden niet genoeg aandacht gegeven. En dat allemaal voor die ene droom. Het maken als komiek. 

Ik heb ontzettend genoten van het publiek dat mij steunde door naar de shows te komen. En te blijven komen. Op mijn 29ste mocht ik voor het eerst twee dagen in Carré staan. Vakmatig gezien een absoluut hoogtepunt. Als voetballer droom je ervan om ooit in Oranje te spelen, als 'Kabarètjé' in Carré. Daarna kreeg ik een relatie met Marloes en heel snel twee kinderen. Ook in het dagelijks leven gaat alles bij mij vrij snel. Vlak na de geboorte van mijn zoon Melle ging het goed mis. Daar is genoeg over bekend en geschreven, dus daar ga ik niet over uitweiden. En dat heb ik helemaal verwerkt. Een tumor in m'n nek was bijna mijn dood en na hard knokken stond ik even later weer op 't podium.
Wel met de ervaring rijker dat een carrière, succes en roem niets voorstelt. Dat het leven gaat om je eigen kinderen, de liefde voor je vrouw, je familie en vrienden ! De rest is absoluut bijzaak. En één belangrijke levensles. MAAK JE DROMEN WAAR. Maak een lijst met dromen en probeer er elk jaar minimaal één uit te laten komen. Het leven is te kort. En is fragiel. Het kan zo afgelopen zijn.

De voorstelling 'even geduld aub' waarmee ik terug kwam op het podium na twee jaar, ging goed. Jullie kwamen er massaal op af en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ik heb meer genoten van mijn optredens dan in al die jaren daarvoor. Omdat ik nu aan het genieten ben, in plaats van te kijken wat er niet goed gaat. Of jaloers te zijn op collega's. En te kijken wat ik niet heb.

Vandaag gaat er mijn grootste jongensdroom in vervulling. Ik mag vijf weken lang in een uitverkocht Carré staan. Dat is iets wat ik niet kan opschrijven zonder kippenvel te krijgen. Dat is zo ontzettend bijzonder. Het plafond is bereikt. Hoger kun je in mijn vak niet komen. Ik loop op wolkjes. Ik heb vlinders op plaatsen waar ik dacht dat ze niet bestonden.

Mijn boodschap aan jullie is: laat je dromen uitkomen, knok er elke vierkante meter voor, blijf hoop houden, laat je niet gek maken door negatieve mensen, laat je niet stoppen door tegenslagen, blijf knokken. Dan kun je elke droom laten uitkomen. Dat is mijn overtuiging. En bovenal: geniet van het leven. Knijp je zelf vaak genoeg in je arm als je mooie dingen meemaakt.

Dat ga ik vanavond als ik op het podium klim van Carré ook nog even doen. En nu maar hopen dat ik dan niet wakker word en het daadwerkelijk allemaal een droom was. :-)

Liefs Jochem