Henry in Volkskrant Magazine

2 maart 2018

'Je kunt in het leven alleen maar je best doen, lief zijn voor anderen, het leuk hebben. Meer niet'


Cabaretier Henry van Loon trekt volle zalen, maar in de publiciteit staan gaat hem niet altijd even makkelijk af. 'Mensen schrikken vaak: O, hij is helemaal anders dan op het podium.'

Volkskrant Magazine 3 maart 2018 | Tekst Steffie Kouters | Fotografie Cornelie Tollens

Henry van Loon denkt na - hij denkt veel na.

'Kom ik weer over als een piekeraar?', vraagt hij aan het einde van het gesprek, op zijn tijdelijke etage in Amsterdam. 'Eigenlijk gaat het goed. Moet ik dan zeggen dat het heel goed gaat? Nee, want dat is ook zo obvious. Ik ben gewoon eerlijk. Het is iets van deze tijd dat iedereen net doet alsof het alleen maar geweldig gaat. Maar toch vertik ik het. Daar help je mensen ook niet mee. Kijk, misschien hebben anderen iets aan mijn verhaal.'

Het is toch ook niet alleen maar gepieker? Je gaat je verjaardag vieren, vertelde je.

'De laatste keer dat ik mijn verjaardag vierde was ik 19. Ik had zo extreem boodschappen gedaan, zo gezorgd dat alles er was. Mijn perfectionisme. Of faalangst. Witte wijn en rooie wijn en bier en port en ook nog een borreltje. Om 9 uur dacht ik: ik neem alvast een biertje, ze zullen zo wel komen. Er kwam steeds maar niemand. Tegen twaalven, toen was er iemand. Toen lag ik inmiddels al op bed. Toen had ik van de zenuwen zoveel bier gedronken en was ik zo kapot van de dag, dat het feest zonder mij begon.'

Mooie anekdote.

'Stom he?'

Maar nu denk je...

'Nu ben ik niet bang meer dat mensen niet komen. Want ik weet dat ze er zullen zijn. Ik ben niet bang dat ik geen leuk feest kan geven. Want ik weet dat ik een leuk feest kan geven.' Glimlach. 'Ik ga mijn verjaardag vieren. Goeie titel.' Hij slikt een vitaminepil uit het potje voor hem op de grote tafel, ingeklemd tussen verhuisdozen en een wasrek vol net gewassen kleren.

2017 was een jaar waarin 'alles tegelijk gebeurde', met cabaretier en acteur Henry van Loon, intussen beter bekend als Volkert, de ondoorgrondelijke conciërge uit de recente tv-hit De Luizenmoeder. Een donker jaar, met ook nog wat zon. Zijn moeder werd ziek, vriendin Jennifer Hoffman (de moeder van Floor in De Luizenmoeder) verbrak na zes jaar hun relatie, hij moest verhuizen uit haar woning, raakte overspannen, volgde een therapie die hem hielp de pijn van een doorwoekerend jeugdtrauma te verzachten en ontmoette een nieuwe liefde. Die hij nog net kon voorstellen aan zijn moeder - voordat ze overleed, op 30 december.

Vanaf het balkon, rokend, over de tijd dat hij overspannen was: 'Ik kon nog wel functioneren, maar op het podium moest ik bètablokkers slikken. Ik kreeg mijn hoofd niet meer stil. Ik kon ook niet meer plannen. Turbo: o, ik moet dit doen en ik moet dat doen en hoe laat ben ik er als ik nu op de fiets naar de parkeergarage ga om mijn auto op te halen? Heel vaag allemaal. Wel eng.'

De bel gaat. De komiek rent de trap af, op die lange elastische benen waarmee hij zo aanstekelijk op en neer veert, tijdens optredens. Een pakketje van de bloemenwinkel. 'Cadeau van de producent. Omdat we nu 4,2 miljoen kijkers hebben met terugkijken erbij. Idioot.'

Lees het hele artikel hier.