Droog Brood: 'We zijn elkaars meubilair'

Door Hans van der Beek voor Het Parool

Deze week gaat Kissy Kissy in première, het nieuwe theaterprogramma van Droog Brood. De makers, Bas Hoeflaak (41) en Peter van de Witte (39), zijn alom bejubeld, maar onbekend bij het grote publiek, zelfs na vijftien jaar touren.

Bijna vijftien jaar bezig, acht theatertours, fijne recensies en nominaties - maar bij het grote publiek onbekend. Waar is het allemaal misgegaan?
Bas Hoeflaak: "Misgegaan? Er is niet zozeer iets misgegaan, we zijn gewoon niet heel bekend geworden, zoals veel dingen die niet bekend zijn, maar wel goed."
Peter van de Witte: "Hoe dat komt, is ons ook onduidelijk. We hadden het er laatst nog met een schouwburgdirecteur over. Hij zei ook: het enige dat loopt, zijn cabaretiers die op televisie komen. En daar komen we niet zo makkelijk tussen. We hebben ooit een publiciteitskantoor in de arm genomen, maar zij kregen van die televisieredacties te horen: 'Droog Brood, dat vinden wíj leuk, maar het grote publiek kent dat niet.' Ja, nee, allicht. Omdat wij dus nooit in die programma's terechtkomen."

Is dat frustrerend?
PvdW: "Ja."
BH: "Ja, dat is wel jammer, ja."

Jullie spelen daar zelf leuk mee. In de brochuretekst van jullie derde show, Omwille van de smeer uit 2005, schrijven jullie: 'Onze komieken zijn nog altijd niet in het bezit van een koophuis. Dat kan natuurlijk niet.' Hoe wonen jullie nu?
PvdW: "We hebben allebei een koophuis."
BH: "Ik heb er net één gekocht."
PvdW: "En we hebben ook een auto, sinds die brochure."
BH: "En twee brillen. Die hadden we ook niet."
PvdW: "En kinderen."
BH: "Dus zo slecht gaat het eigenlijk helemaal niet."

Met die derde show werden jullie genomineerd voor de Neerlands Hoop 2006. Dat is nogal wat.
PvdW: "Toen ging het ook lopen. Maar niet lang daarna kwam de crisis. De mensen gingen alleen nog naar een paar topacts, die zitten stampvol, en alles wat daaronder zit, heeft het moeilijk. Al is die crisis nu wel een beetje voorbij aan het gaan. Dat is ook wel fijn. Het dal hebben we wel gehad." Voor De kip met de gouden enkels uit 2007 werden jullie zelfs genomineerd voor de Poelifinario 2008.
PvdW: "Daarom is het ook zo leuk dat we hem voor dit programma ook echt gaan winnen."

Jullie jubileumshow, uit 2013, heette Toppers in de mist. Dan neem je jezelf keurig op de hak. Hoe liep die show?
PvdW: "Dat was het moeilijkste seizoen."
BH: "Misschien dacht ons vaste publiek: we blijven een keer thuis, want dit hebben we al gezien."

Waar gaat Kissy kissy over?
BH: "Over twee heel moeie mannen. Die het liefst willen gaan slapen."
PvdW: "We zijn allebei vader geworden, ik zelfs twee keer. Nu denk je natuurlijk: de voorstelling gaat over vaderschap, maar hij gaat over vermoeidheid. Dus we komen op en zeggen: 'We zijn heel moe, dus we kunnen eigenlijk niet spelen. We wilden de voorstelling ook niet afgelasten, dat is ook zo lullig, maar laten we dan eerst even gaan slapen. Misschien een beetje gek, maar dan kunnen wij fijn knallen daarna en kunt u mooi even bijkletsen.' En dan gaan we dus ook echt slapen, op het toneel."

Hoe lang houden jullie dat vol?
PvdW: "Nou ja, dat is elke avond anders. Hangt heel erg van de zaal af. Sommige zalen blijven heel keurig, stilletjes wachten: er zal zo wel wat komen. En er zijn zalen waarbij mensen meteen beginnen te muiten, en dan kun je meteen door. Meer moet ik er beter niet over zeggen."
BH: "Ik wou net zeggen: niks verraden!"

Hoe lang kun je dat maximaal volhouden? Wat is jullie record tot nu toe?
BH: "Dat we echt gaan liggen? Ik zou het in tijd niet weten."
PvdW: "Het voelt soms als een half uur, maar dat is niet zo."

Even terug naar de praktijk. Jullie komen na een voorstelling ergens in het begin van de nacht thuis, en dan, als jonge vader - hoe doen jullie dat?
PvdW: "Hoe doe jij dat, Bas?"
BH: "Ik woon nu nog heel klein. Meestal ga ik nog even zitten, televisie kijken, om die adrenaline uit je bloed te laten vloeien, en ja, dan ga ik op de bank slapen. Want die kleine komt weer om zeven uur."
PvdW: "Wij hebben nu nog een baby zelfs ook, dus die wordt om drie uur wakker en om vijf uur. Ik heb oordoppen. En als ik echt laat thuis ben, ga ik in de logeerkamer slapen. Eigenlijk is het nauwelijks te combineren. Misschien moet je mijn vrouw eens interviewen."

Hoe houden jullie het überhaupt vol zo lang te touren? Jullie collega Klaas van Eerden heeft het touren opgegeven.
BH: "Toch omdat je het het leukste vindt om te doen. Maar touren is ook wel zwaar."
PvdW: "Wat zwaar is, is onderweg zijn. Spelen is altijd wel leuk. En Klaas was alleen. Wij hebben elkaar nog."
BH: "Wij kunnen op de terugweg nog tegen elkaar zitten zaniken. Klaas reed in zijn eentje naar huis."
PvdW: "Voor zestig man in Someren. En dan alleen terugrijden. Van die dingen."

Aan de andere kant: als je al zo lang samenwerkt, kun je ook stapelgek worden van elkaar.
BH: "Inmiddels niet meer. We zijn nu zo lang bezig, dat dat voorbij is."
PvdW: "Zelfs dat zijn we voorbij."
BH: "Dat stadium hebben we ook gehad."
PvdW: "We zijn elkaars meubilair. Je kunt gewoon op die stoel gaan zitten, die blijft toch wel staan, die stoel."

Hoe zouden jullie de humor van Droog Brood omschrijven?
PvdW: "Wat wij doen, heeft een aparte vorm. Het is niet per se voor de massa, al denken wij wel dat er meer publiek voor is dan nu op ons afkomt."
BH: "Die groep is veel groter, denken wij."
PvdW: "We horen met heel grote regelmaat: we snappen niet dat jullie niet heel beroemd zijn. De reacties zijn over het algemeen heel goed, zeker tijdens deze try-outs. Dat is ook weer een ding... Ik ben wel lekker veel aan het woord, hè."
BH: "Nou, klets maar lekker door, hoor."
PvdW: "Omdat het publiek met Toppers in de mist zo terugliep, weten we natuurlijk niet hoe het met dit programma afloopt. Dus we dachten: het zou zo maar eens kunnen dat dit de laatste wordt, dan moet dit een voorstelling worden waar we in elk geval zelf veel plezier aan beleven. Dus stukken waarvan we een jaar of vijf geleden hadden gezegd: dit kun je eigenlijk niet doen, die doen we nu wel. En dat zijn de sterkste nummers geworden. Bijvoorbeeld dat geintje dat we gaan slapen op toneel. Bij de eerste try-outs sliepen we heel kort, maar toen zei het publiek: jullie moeten veel langer slapen! We waren daar verbaasd over, want er ontstond iets heel geks in die zaal."

Vrijdag 30 januari is de première van Kissy kissy in De Kleine Komedie; daarna is de voorstelling tot half mei in het hele land te zien.

www.parool.nl - speellijst Kissy Kissy