Dagblad van het Noorden: Schudden, een geramd duo ★★★★

Door Jacques J d'Ancona voor Dagblad van het Noorden

Henk, ene Henk. Een goed gelukt model voor de absolute middelmaat, met wollen vest en zware bril. Henk heeft nooit iets van belang te melden en beoefent een ongewaardeerde, halfslachtige baan in de sector van huishoudelijke artikelen. Als-ie maar even de kans krijgt van zijn vrouw Els, droomt hij weg en ook dat lukt maar half. Alle kans dat een benauwend angstsyndroom gaat opspelen. Neem nou zijn overlijden na een fataal, bespottelijk ongeluk. Dan komt een zeikerd van een buurman een onbeduidende grafrede houden, die verloren raakt in een ellendige hoestbui en een langs denderende trein. Nee, een prater is Henk zelf ook niet. Toch treft hij het, want Emiel de Jong en Noël van Santen plaatsen de figuur in de beeldende context van een heel leven dat vergeven is van kleine ongemakken en vreemde voorvallen.

Sinds zij in 1994 het Groninger Studenten Cabaret Festival wonnen, vormen zij een begrip in het theater als Schudden, een duo van constante kwaliteit en niettemin elke keer verrassend. Intussen bedachten De Jong en Van Santen voor dit tiende programma, Perrongeluk, een andere, heldere titel: Henk. Daar kleeft een label aan dat nogal eens gehanteerd wordt om het genre van Schudden te typeren: visueel cabaret. Inderdaad, het ingehouden acteren en hun mimiek zijn een sterk punt. Ze mengen humor met onbespoten tragiek en lieten Dieuweke van Reij ook nu een opmerkelijk, vernuftig decorbouwsel construeren in de vorm van een oplopende houten vloer met valluiken, luikjes en kruipruimtes als een podium waarin de beide mannen verdwijnen en verschijnen. Het leidt tot een intocht van personages, snelle wisselingen en vondsten, omrand door een treffend geluidsdecor. Goed gedaan, bovendien, als residu van een qua timing geramd op elkaar ingespeelde combinatie.

Virtuoos absurdistisch vaak, al ligt het hier en daar een beetje voor de hand. Maar de bemoeizucht van de buurman (die het gras door de 5- centimetergrens heen ziet gaan) is geestig en ik val voor zo'n opmerking van Els als: ‘Waarom hebben wij eigenlijk geen kinderen?' Op een ander moment zegt ze: ‘Ik ben helemaal niet lekker', waarop Henk in alle eenvoud droog noteert: ‘Dat weet ik…' Uiteindelijk lassen ze de rafels, langs elkaar heen pratend als de beide figuren uit Wachten op Godot. Sterk in het eigen genre dat ze hebben ontwikkeld en op smaak gehouden.

Voor de speellijst van HENK klik hier.

Meer nieuws