AD: 'Pieter is pissig, maar wel met mate'

Interview Algemeen Dagblad, 17 feb 2017

De wonderboy van het Nederlandse cabaret, Pieter Derks, breekt in Spot met zijn imago van gedroomde schoonzoon. ,,Het is vooral vrolijk mopperen, hoor.''

ARNO GELDER

In zijn nieuwe voorstelling Spot, die vanavond in première gaat, toont cabaretier Pieter Derks (32) een onvermoede kant: hij windt zich oprecht op in woord en gebaar en is in zijn zevende show op gezette tijden zelfs ronduit pissig.

Dat is even wennen bij de boy wonder van de kleinkunst, die vanaf zijn eerste voorstelling Dat zal je nog verbazen (2006) stevig wortelt in de cabarettraditie van intelligente conferences en gevoelige liedjes - een ambacht dat hij op zeer authentieke wijze inkleurt.

Pieter Derks is door het vaderschap stelliger en scherper geworden. Pieter Derks is echtgenoot van Noortje en vader van Daantje (2,5) en Moos (7 maanden). Heeft die laatste rol hem wellicht iets opstandiger gemaakt?

,,Als vader ben ik wel stelliger, ik kies scherpere bewoordingen. Als ik me opwind over wat er in de wereld gebeurt, staat er, denkend aan mijn kinderen, meer op het spel. Maar het zou pathetisch zijn om het vaderschap als excuus te gebruiken voor de zorg over mijn eigen vlees en bloed. Het kon me altijd al schelen.''

Dutje
Lachend: ,,De tastbare consequentie van het vader zijn is dat ik minder slaap. Ik doe vaker overdag een dutje. Op tournee neem ik een stretcher mee. Dan slaap ik een uurtje voor aanvang van de show.

,,Tegelijk ben ik met de komst van Daantje en Moos actiever geworden. Vroeger lag ik tot een uur of tien op bed. Rustig wakker worden, koffie, krantje bij het ontbijt. En om twee uur richting theater. Nu heb ik er voor de voorstelling een complete dag opzitten.

,,Bovendien werk ik efficiënter. Elk vrij uurtje benut ik om te schrijven. We hebben een werkruimte bij ons huis in Nijmegen, kan lekker de deur achter me dichttrekken. Tegen de tijd dat mijn dochter heeft uitgevogeld hoe die open gaat, staan er al dingen op papier.''

In Spot verknoopt Pieter Derks de ongemakken van zijn alledaagse bestaan met de grote gebeurtenissen in de actualiteit. Zijn belevingswereld dient daarbij als leidraad. Zoals bij zijn frequente bezoek aan de buurtsnackbar.

,,De Turkse eigenaar is een prima gozer. Waarom schiet ik dan in een kramp als hij informeert hoe het met mijn pasgeborene gaat? Omdat mijn zoontje Moos heet en dat een Joodse naam is? En ik me dus maar beleefd op de vlakte houd. Ook als hij zegt dat Erdogan eigenlijk een prima peer is.

Als ik vastloop, zeg ik tegen mezelf: Pieter, vertel maar gewoon hoe het is

,,Pas als ik de zaak verlaat denk ik: daar sta je weer met je laffe praatjes, Derks. Echt, ik zou wel eens van wraaaaaaahhhh willen, vanuit de onderbuik. Zoals bij Promovendum, die zorgverzekeraar voor hoogopgeleiden. De arrogantie! De weldenkende mens uithangen en intussen weigeren solidair te zijn met iemand die geen vwo-diplomaatje heeft.''

Tegelijk, constateert hij, kan hij met zo'n herkenbare situatie in de plaatselijke frituur ook het 'grote verhaal' vertellen. ,,Er zitten thema's van deze tijd in. Identiteit, elkaar de waarheid zeggen, maar ook weten wat je zeggen en zwijgen moet.''

Derks heeft altijd oog gehad voor het gewone dat vaak zo ongewoon blijkt. Liefst met een sterk tragikomische noot.

,,Ik las in de krant over The Groningen Fanatics, een clubje FC Groningensupporters. Dat had zichzelf opgeheven, want het spandoek was gejat. In die wereld blijkt het een ongeschreven regel dat als je vlag wordt gestolen, je bestaansrecht ophoudt. Een woordvoerder die verdrietig meldt dat ze zulke mooie momenten kenden en dat het zo droevig is dat het afgelopen is. Omdat iemand een oud laken heeft meegenomen? Fascinerend vind ik dat.

,,Of die Chinese toerist die tijdens een bezoek aan Duitsland per abuis in de asielprocedure belandde. Hij poogde duidelijk te maken dat het een misverstand was, maar tegen de tijd dat ze er in dat Duitse azc een restauranthouder bij hadden gehaald die kon tolken, waren ze al dagen verder.''

Het zijn die verhalen, zegt Derks, waarvan hij en huisregisseur Jessica Borst smullen. In de aanloop naar een nieuwe voorstelling houden ze steevast lange praatsessies om tot de eerste, ruwe schets van de productie te komen.

Spannend Daarna volgen de try-outs, die vrijwel wekelijks wijzigen: Derks houdt het grote en kleine nieuws nauwlettend in de gaten en verwerkt actualiteit graag in zijn voorstellingen.

,,Toch kom je vrijwel altijd uit op je eigen, directe omgeving. Ik bedoel: de grote zaken worden in het theater pas interessant en spannend als je er zélf in staat. Anders wordt het een saai hoorcollege.

,,Als ik tijdens het schrijven vastloop, zeg ik tegen mezelf: Pieter, vertel maar gewoon hoe het is. Dat je tegenwoordig thuis strontchagrijnig wordt van alle dingen die mis gaan.

Als vader ben ik wel stelliger, ik kies scherpere bewoordingen

,,Altijd dat gehannes met het afvalbakje van de koffie. Dan vloek en tier ik, smijt ik met van alles. En het is echt niet dat ik denk: goh, dat levert een koddige scène op. Het gebeurt me gewoon. Daar zitten nu juist de grappen en zelfspot in.''

Toch wil hij niet de indruk wekken dat Spot een aaneenschakeling van mismoedigheid is. ,,Het is vooral vrolijk mopperen, hoor.'' Het zou misschien voor zijn aanhang een al te grote schok zijn hun held in de rol van misantroop te zien.

,,Het verwijt dat mij soms wordt gemaakt, is dat het bij mij zo keurig is. Zo'n vriendelijke jongen en beleefd bovendien. Maar dat is tegelijk mijn wapen. Ik kan op die manier heel veel zeggen.'' 

Meer nieuws